„Biały szkwał” – Katarzyna Grochowska (patronat Mamy Dropsa)

Katarzyna Grochowska, Biały Szkwał, Wydawnictwo Szara Godzina 2026.

Patronat medialny Mamy Dropsa

Tekst powstał w ramach współpracy reklamowej z Wydawcą.

28 stycznia 2026 roku to dzień premiery najnowszej, ważnej powieści Katarzyny Grochowskiej „Biały Szkwał”. Inspiracją były wydarzenia z sierpnia 2007 roku – potężna burza zwana białym szkwałem, która przeszła nad mazurskimi jeziorami i pochłonęła ofiary w ludziach oraz zdjęcie białego konia we mgle, na które Pisarka trafiła w Internecie. W powieści w czasie burzy wyłonił się z jeziora biały koń o rybich, niebieskich oczach. Znalazł schronienie w stajni przy pensjonacie Folwark Idylla. W domu wybuchł pożar, zginął mąż właścicielki. Od tamtej pory działy się dziwne , niepojęte zjawiska. Ludzie mówili, że to koń sprowadził zło na gospodarstwo. Opinie na ten temat się zmieniały. Wydarzenia obrosły legendą. 

Mazury, miejsce legend i wierzeń, są niejako bohaterem powieści, niemym świadkiem dziejących się wydarzeń, które podczas lektury wywołują mnóstwo rozmaitych emocji i uczuć. Akcja dzieje się w urokliwej miejscowości Popielno (strony rodzinne Taty Autorki). To niewielka osada nieopodal Mikołajek, z nielicznymi atrakcjami do obejrzenia: niewielki port, spichlerz, ferma bobrów, muzeum przyrodnicze, Folwark Idylla Stelmanów.

Alicja minęła ich leżaki, usiadła pod drzewem w oddali i zapatrzyła się na piękne, rozległe Śniardwy, którego rozmiary wywoływały w człowieku zarówno zachwyt, jak i trwogę. Dziś jezioro było spokojne. Miało niebieską barwę i wyraźnie zarysowaną przez drzewa linię horyzontu, jednak wtedy, dwudziestego pierwszego sierpnia dwa tysiące siódmego roku, woda i niebo połączyły się w jedno i stworzyły coś potwornego – bestię siejącą strach i zniszczenie, która ze śmiercionośną siłą pochłaniała wszystko, co spotkała na drodze. Jezioro pokazało swoje najmroczniejsze oblicze. Dzikość, nieokiełznanie, nieprzewidywalność…Wszystko to, co czasami przejawia się też w końskiej naturze…

Alicja Werner po awansie na dziennikarkę w redakcji „Hery” dostała zlecenie od naczelnej, aby pojechać na Mazury i zbadać sprawę białego szkwału. Artykuł pełen sensacyjnych wieści miał się pojawić w 18. rocznicę żywiołu. To jakby wizytówka dla Alicji, dziennikarskie „być albo nie być”. Na miejscu okazało się, że misja nie będzie taka łatwa, Alicja odkrywa wiele tajemnic i bolesnych sekretów. Nad Judytą i jej bliskimi ciąży klątwa, fatum. Kobieta jest wrakiem człowieka. Do takiego stanu doprowadziło ją zatajenie prawdy i życie w kłamstwie, skomplikowane relacje z córką…

Odkrywała karty, żmudnie budowała z nich wieżę, a wciąż nadciągały nowe powiewy tajemnic, które rujnowały jej wyobrażenia. Im więcej faktów gromadziła, tym mniej rozumiała. Frustrowało ją to, ale też budziło niepokój. Jej czas w Folwarku się kurczył, a zamiast odpowiedzi narastała sterta pytań. – Nie potrafię sobie tego wszystkiego poukładać… Judyta wierzyła, że wraz z pojawieniem się konia przyszło do niej coś złego, a jednak nie zamierzała niczego z tym zrobić…  

Kto jeszcze w powieści mija się z prawdą i jaki przyświecał mu cel? Alicja znalazła się w labiryncie sprzecznych historii. Jak z tego wybrnie? Co wybierze – karierę czy jednak „bycie człowiekiem”. To nie lada wyzwanie. Tym bardziej, że bohaterka w dość dziwny sposób, z chłodnym dystansem, została przyjęta w pensjonacie przez Judytę, właścicielkę i jej ojca. 

Alicji towarzyszy Oskar, chłopak. Dziewczyna spodziewa się oświadczyn, ale z jakiegoś powodu do nich nie dochodzi. Mało tego. Relacje zakochanych ewidentnie się komplikują. Również relacje Alicji z matką i młodszą siostrą Nikolą wymagają naprawienia i zacieśnienia. Nie jest to łatwe, wciąż za dużo nagromadziło się niedomówień, przemilczeń, bolesnych sekretów, tajemnic, braku szczerej rozmowy. W sercach bohaterów emocje urosły jak biały szkwał o niszczycielskiej sile. Chaos wkradł się do ich życia. Czy poradzą sobie z zapanowaniem nad nim? Każde z nich może liczyć na pomoc przyjaciół, ale w tej sytuacji muszą zacząć od siebie – od pojednania się ze sobą. Autorka daje nadzieję, że nie każdy wewnętrzny szkwał ma siłę niszczycielską. Czasem prowadzi do podjęcia radykalnych kroków, by naprawić, odbudować relacje.

Alicja zawiesiła na nim spojrzenie, nie mogąc pojąć, jak wielkimi skrajnościami przepełniony jest Folwark. Idyllą był wyłącznie z nazwy. Przypominał zwierciadło ukazujące dwa oblicza. Z jednej strony odbijał się sielski obraz mazurskiego raju – z drugiej jego karykatura, zniekształcona mrokami przeszłości. Tajemnice, którymi przesiąkło tutejsze powietrze, na pewien sposób stały się dla Alicji eliksirem. Sprawa Folwarku pozwalała jej odrywać się od dręczących myśli, a analizowanie ścieżek innych sprawiało, że zapominała o własnych.

Bardzo ciekawie wykreowaną postacią jest Judyta, właścicielka pensjonatu. Po śmierci męża w pożarze stała się wrakiem człowieka. Pragnie zacząć żyć od nowa i chce sprzedać Folwark, ale nie jest to proste z uwagi na legendy krążące o nim. Coś złego przybyło do Idylli na grzbiecie Siwego! Widać, że bohaterka dźwiga bagaż bolesnych doświadczeń, przeżyć. A tajemnice skrywane w sercu przeszkadzają we właściwych relacjach z innymi. 

Natomiast Iga, córka ma od dziecka wspaniałe relacje z koniem, traktuje go jak członka rodziny. Dziewczyna nie chce słyszeć o sprzedaży Folwarku. Cieszy się, że przyjechali tu przyjaciele  Alicji, by naprawić Siwego, zabrać jego lęki poprzez ćwiczenia. Są w tym fachowcami. Czy ich misja się powiedzie?

Słowa ojca uporczywie wirowały w jej głowie. Poruszył czułą struną. Rzeczywiście nie pamiętała, kiedy po raz ostatni spędzała z córką beztrosko czas. Gdy choć przez chwilę była jej przyjaciółką, a nie belfrem dającym reprymendy. Dzieliła je przepaść, krzyczały do siebie, stojąc na dwóch przeciwległych jej krańcach, gdzie docierało wyłącznie zniekształcone echo. Iga już jej nie ufała. Nawet treningi Siwego chciała przeprowadzać w konspiracji. I właśnie ta świadomość była dla Judyty najboleśniejsza. Nie do końca pamiętała, w którym momencie zaczęły się od siebie oddalać. W jej wspomnieniach wciąż istniał tak bardzo żywy, otulający serce obraz maleńkiej Igi o pulchnych rączkach, rumianej buzi i oczkach pełnych miłości. Była taka bezbronna, niewinna wszystkiemu, co się wydarzyło… Stała się dla Judyty sacrum, które za wszelką cenę musiała chronić przed światem. 

Akcja powieści toczy się dwutorowo. Dzięki retrospekcjom poznajemy bliżej niesamowite historie bohaterów, które wywołują cały wachlarz emocji. Pojawia się za dużo skrajnych wersji tych samych historii, co wzmaga ciekawość. Czytelnik jak Alicja prowadzi misję śledczą, by dotrzeć do prawdy. Za dużo kłamstw, sekretów, przeszkód to uniemożliwia. Pojawiają się nowe postacie. Mnie najbardziej poruszyła tragiczna historia miłości dwojga młodych ludzi, którym zawiść ludzka odebrała szansę na szczęśliwą przyszłość. 

Jest to także poruszająca serce opowieść o miłości, o różnych jej obliczach – wspomnianej już tragicznej miłości młodych ludzi, o miłości matek do córek, o miłości siostrzanej, o miłości ojcowskiej. Każda matka chce jak najlepiej dla swoich dzieci. Ale nie zawsze to się udawało, bo „niewyplewiony żal zapuścił korzenie, a przeszłość oplotła cierniem każdy aspekt ich życia”. Matki zraniły swoje córki w obawie , by nie spotkał ich taki los jak je.

– Myślę, że czasami wcale nie chodzi o to, że matki nie chcą nas słuchać, tylko o to, że one po prostu boją się nam dać prawo wyboru. Wydaje im się, że wtedy powoli zaczną nas tracić. I tak, jest to cholernie egoistyczne, ale to ich sposób na trzymanie nas przy sobie,  nawet jeśli nie potrafią tego powiedzieć wprost.

Akcja powieści toczy się wartko a jej nagłe zwroty sprawiają, że niektóre elementy układanki wyskakują ze swoich miejsc i nie wiadomo, czy właściwe, pasujące się znajdą. A to wywołuje u czytelnika burzę emocji. Trzyma w ogromnym napięciu do samego końca. Piękne opisy mazurskiej przyrody dają oddech podczas lektury. Byłam w tym roku na Mazurach, rejs po jeziorze Śniardwy podczas deszczu wywoływał niesamowite emocje.

Tytuł powieści ma zatem drugie dno, jak to u Autorki bywa. Biały szkwał to groźny żywioł, to imię konia i… nagromadzone przez lata bolesne tajemnice, sekrety, kłamstwa o sile niszczycielskiej jak żywioł w przyrodzie. Ale nie każdy szkwał ma siłę niszczycielską. Jak dobrze, że Autorka daje nadzieję.

Polecam z całego serca tę niesamowitą, napisaną emocjami powieść na zimowe wieczory. Trudno się od niej oderwać, jest po prostu nieodkładalna.

„Świąteczny abonament” – Marta Nowik (patronat Mamy Dropsa)

Marta Nowik, Świąteczny abonament, Wydawnictwo Szara Godzina 2025.

Patronat medialny Mamy Dropsa

Tekst powstał w ramach współpracy reklamowej z Wydawcą.

Boże Narodzenie jest w stanie przemienić niejedno zatwardziałe serce.

„Świąteczny abonament” to pierwsza powieść zimowo-świąteczna Marty Nowik, fanki książek świątecznych i ekspertki od relacji międzyludzkich. Święta Bożego Narodzenia mają dla Pisarki ogromne znaczenie. W jednym z wywiadów wyznała, że „to dobry i owocny czas zatrzymania się i pochylenia się nad tym, co ważne. Czas poszukiwania drugiego człowieka, który być może, gdzieś tam po drodze, się zagubił. Czas miłości i pokoju w sercu”.

Bohaterką tej poruszającej serce opowieści jest Irena Chojnowska, fryzjerka i właścicielka salonu fryzjerskiego, który jest dla niej azylem, przystanią, miejscem ucieczki od psującej się relacji z apodyktycznym, egoistycznym mężem, doktorantem. Tu może się spotkać z klientami, których traktuje jak przyjaciół. Mogą się zwierzyć ze swoich problemów, podzielić się radościami i troskami, znaleźć wsparcie. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, które w tym roku będą smutne, ale może kiedyś zdarzy się cud i zmieni życie Irenki i Krzysztofa na lepsze. Ich małżeństwo wisiało na włosku. Jedyną radością kobiety był pies Karmel. Miłość, niestety, bywa ślepa. Czas odpuścić. I wtedy w salonie Irenki pojawiła się Apolonia, jej asystentka. Pola to jakby spełnienie jej marzenia o córce, nawiązuje się między bohaterkami przyjacielska nić. Salon je połączył. Z Ireną skontaktował się Rysiek, ukochany z młodości, który kiedyś złamał jej serce.  Wrócił, bo chciał się rozliczyć z przeszłością. A w domu pojawiły się babcia Hania, anioł nie kobieta i Tekla, teściowa z piekła rodem. Szalone kobiety obmyśliły plan ratunkowy- świąteczny abonament na szczęście wraz z listą postanowień. Za wszelką cenę postanowiły je wcielić w życie skłóconych małżonków, nie pytając ich o zdanie. Jak się okazało, świąteczny abonament nie był przepisem na szczęście. To każdy człowiek jest kowalem swojego losu, a jeśli dokona w życiu dobrych wyborów, wówczas może liczyć na cud.

Krzysztof wreszcie dzięki swojej mamie i Ryśkowi zrozumiał, jakim był naprawdę nieczułym mężem dla Irenki. Stali się za wcześnie zupełnie obcymi ludźmi. Życie potrafi jednak zaskoczyć! Tekla namówiła swojego syna, żeby wcielił się w jasełkach organizowanych przez Klub wesołego Emeryta w rolę zagubionego osiołka, który nie może znaleźć drogi do swojej stajenki. Zagrał profesjonalnie, czym zdobył serce żony. Co więcej, polubił święta Bożego Narodzenia. Rozmowa z Ryśkiem zmobilizowała go do szczerej rozmowy z żoną. Misją ostatniej szansy dla zagubionych małżonków była romantyczna wycieczka do Werony śladami Romea i Julii.

Klienci przygotowali świąteczną niespodziankę dla Ireny. Udekorowali salon fryzjerski i przygotowali spotkanie wigilijne, prezenty. Irena to kobieta, która budowała mosty łączące ludzkie serca. 

Zapragnęli się jej odwdzięczyć za to, że im pomagała, wspierała. A zapomniała w tym wszystkim o sobie. Musiała się przede wszystkim nauczyć żyć dla siebie. Tak jak umiała doradzić Poli, żeby łapała swoje marzenia i robiła w życiu to, co kocha, tak zapomniała o sobie. Jej apteczka nie na wszystko pomagała.

Marta Nowik uświadomiła czytelnikom, że szczera rozmowa, obecność, bliskość drugiego człowieka, normalna codzienność, zwyczajność, drobne gesty rozjaśnione życzliwością i wzajemna troską są piękne. Liczy się relacja między ludźmi a nie racja. Warto zatem na nią postawić. Ważna jest sztuka odpuszczania i wybaczenia.  Każdy bowiem ma prawo do drugiej szansy. Nigdy nie jest za późno na zmiany. Nie ma chodzących ideałów! Dziarskie staruszki i Ryszard początkowo w roli nieproszonych gości odmienili przyszłość bohaterów. Postacie są autentyczne. Można je spotkać wśród nas.

Dziękuję szczególnie Autorce za rozczulający psi wątek. Karmel jest słodkim psem, który wniósł dużo radości, miłości i dobrej energii w życie Ireny. Doskonale wyczuwał ludzi i wiedział, komu można zrobić na złość. Karmel osłodził i moją codzienność od paru miesięcy bez Dropsika, który przez siedemnaście lat był kochanym członkiem naszej rodziny, przyjacielem. 

Powieść jest napisana lekkim stylem, emocjonalnym i obrazowym językiem okraszonym dużą dawka humoru. Podczas czytania przed oczami przesuwały się obrazy jak w filmie. Stanowi doskonały scenariusz na film świąteczny. To idealna książka na czas przedświąteczny, zwraca bowiem uwagę na to, co ważne i może komuś naprawdę pomóc w dobrym przeżyciu świąt. Życie nasze jest zbyt krótkie i kruche, więc cieszmy się nim i czerpmy pełnymi garściami. I nie zapominajmy o sobie. 

Polecam Wam z całego serca tę powieść, otulającą nadzieją jak milutki kocyk. Historia Marty Nowik podniesie na duchu, dostarczy wzruszeń i radości, ukoi jak balsam pachnący choinką i mandarynką, zainspiruje i da siłę do dobrych zmian, wprowadzi w świąteczną aurę.

Dziękuję Autorce i Wydawnictwu za zaufanie i powierzenie mi patronatu medialnego nad powieścią.